چکه های فکر
درباره سایت
آخرین مطالب
- افشای جزئیات و ماالحیات الدنیا الا لعب و لهو...
- افشای جزئیات مگر غمت بتکاند غبار دلها را...
- بررسی بازی خدایی
- پشت پرده به هم رسیدن ما اول جدایی ماست...
- آنچه باید درباره در باغ شهادت باز باز است بدانید
- آنچه باید درباره به نظر شما کی وقت آن رسیده که یک طلبه معمم شود؟ بدانید
- قصه غصه های دقیق؛ روایت کامل
- روایت تازه از من حسین لحسین بحسین ... وجدنا
- پشت پرده محله
- بررسی حیف
امکانات وب
بسم الله الرحمن الرحیم
هرچه فکر میکنم می بینم ته تهش ما خیلی کوچکیم. دنیا هی گولمان می زند، فریبمان می دهد و بزرگ جلوه می کند. دانش آموز که هستیم معلم ها برایمان اسطوره اند، کنکور غول است، دانشگاه آخر دنیاست... بعد توی روزهای کارشناسی هم کلاسی ها و انجمن های دانشجویی و اساتید و فعالیت های دانشجویی.
می دانید، ما این گریه ها را لازم داریم. این هق زدن های پرصدا وسط تاریکی آخرهای مجلس را لازم داریم. چشم می کشیم برای محرم، دلتنگ می شویم برای فاطمیه... سالی چندبار مگر می شود اینطور بی مهابا نشست و فقط زار زد؟ سالی چند بار می شود اینطور سبک شد...به ما یاد داده اند غصه دنیا هم که روی دلمان سنگینی می ک
بسم الله الرحمن الرحیم
توی زندگی هر آدمی، یک لحظه هایی هم هست که به در بسته میخورد. وقت های ناامیدی. لحظه های عجز. روزهایی که هرچه میگردی کورسوی امیدی هم پیدا نمی کنی.
من راستش این وقت ها را دوست دارم. همان معدود بارهایی که این حس غریب به بن بست خوردن را تجربه کرده ام، بلافاصله کنارش یک لبخند جاخوش
بسم الله الرحمن الرحیم
رفته بودم توی آشپزخانه و با بغض گفته بودم: مامان من میدونم خاله چرا داره طلاق می گیره. از اولم فهمیده بودم شوهرش معتاده. وسط آشفتگی و اندوه آن روزها، مادرم به حرف کودکانه ام خندیده بود: معتاد نیست دخترم. تو چرا فکر کردی معتاده؟ روزهایی بود که غصه پاشیدن زندگی یک نفر، یک فام
بسم الله الرحمن الرحیم
تا همین چند سال پیش شهادت دور بود. خیلی دور. راهیان نور که میرفتیم، وسط نصفه شب های دوکوهه با نوحه کجایید ای شهیدان خدایی زار می زدیم، فاصله مناطق عملیاتی را روی صندلی های اتوبوس با قصه های راوی گریه می کردیم... شهادت دور بود... خیلی دور بود از ما و ما فقط اشک حسرت می ریختیم.
برچسب: شهادت, نویسنده: آرمان محمدی تاريخ: چهارشنبه 25 مرداد 1396 ساعت: 15:45
بسم الله الرحمن الرحیم
اسم نشریه اش را یادم نیست. حتی نفهمیدم یادداشتم چاپ شد یا نه. فقط چند ماه پیش یکی از دوستان این سوال را پیامکی فرستاد و با محدودیت در تعداد کلمه خواست نظرم را درباره اش بنویسم. داشتند برای جوابش از آدم های مختلف در حوزه های مختلف یادداشت می گرفتند. یکی هم من بودم:
« آدمهای